Vangaveltur á sunnudegi – Frá Kóka

Margt hefur breyst í timans rás, hér áður fyrr var brjóstvitið látið ráöa, það er þekking  sem byggðist á reynslu…

hvers og eins í starfi sem leik.
Mannskepnan hefði aldrei náð svona langt eins og raunin er ef hún heði ekki einmitt lært af reynslunni, tekið með það sem hægt var að nota til framfara, og skilið hitt eftir sem ekki var nothæft. Með aukinni reynslu og þekkinginu, það sem áður þótti illframkvæmanlegt varð léttara, reynslan varð því undirstaða framfara á öllum sviðum.
Menn lærðu ad búa sér til verkfæri sem hentuðu og gerðu brauðstritið léttara og náðu meiri afköstum, menn voru lika í miklu meira sambandi við náttúruna og lærðu af henni.
Gamlir skipstjórar  á íslenskum fiskibátum fundu á sér ef bræla var i nánd, þeir lásu í skýin og þeir fundu líka á sér hvar veiðivon  var og fylgdust med straumum, tungli og vindáttum og öðru sem venjulegur leikmadur med litla reynslu hvorki vissi né kunni.
Þessi reynslubrunnur sem byggðist á áratuga  vinnu, kenndi þeim ad meta stöðuna hverju sinni og taka réttar ákvarðanir.
Í dag er allt orðið svo akademískt, veðurfræðingurinn getur örugglega sagt þér hvernig verðrið var í gær, nútima fiskileitartæki finna hvern sporð sem hreyfist í sjó og sprenglærðir hagfræðingar létu sem ekkert væri meðan bankar og heilu þjóðirnar sigldu efnahag sínum í strand og svona mætti lengi telja.

Rót vandamála
Eg vel þennan inngang í þessar vangaveltur mínar til aö vekja athygli á því hve reynslan er mikils virði þegar á reynir. Við sem erum í hestamennku í dag og höfum hana sem atvinnu verðum ennþá og ég segi sem betur fer, að öðlast mikla reynslu til þess ad ná árangri í starfi. Snöggur frami kemur oft upp í hendurnar á fólki, oftast sem heppni eða af tilviljun en  langvarandi farsæld í starfi byggist á þrautseigju og þolinmæði, samfara hæfileikum og því innsæi sem mikil reynsla hefur fært viðkomandi.
Þetta fólk leysir úr ótrúlegustu vandamálum oft á afar einfaldan hátt, það kennir ekki beislinu eða járningunni svo ég tali nú ekki um hnakknum  um ef illa tekst til, þad lítur í eigin barm og spyr sjálft sig, hvað  er ég að gera rangt.

Skottulækningar
Í dag er það í tisku að kenna hnakknum um ef hesturinn virkar ekki, það vilja allir heyra allt annað en að vandamálið sé því sjálfu að kenna og þá er aftirleikurinn audveldur fyrir farandsalann sem af hreinni tilviljun er med rétta hnakkinn í skottinu á bilnum. Ótrúlegasta fólk er all í einu orðið sérfræðingar í hreyfingafræði og líkamsbyggingu íslenska hestsins, þuklarar taka stórfé fyrir ad toga í taglið á hestinum eda banka hann einhversstaðar, flest af þessu fólki hefur enga reynslu sem þjálfarar, hvað þá að það hafi langa reynslu sem dýralæknar fyrir íslenska hesta. Fólk gleypir við þessum skottulæknum eins og þeir  voru kallaðir í gamla daga og borgar stórfé fyrir alltsaman því venjulega þurfa þessir skottulæknar ad koma  oftar en einu sinni svo meðferðin virki. Síðan þegar svo upp er staðið situr fólkið eftir með sama vandamálið, vegna tess að orsökin var allt önnur og allsekki  vegna hnakksins, hesturinn var einfaldlega vitlaust tjálfadur.

Hnakkar fyrir íslenska hesta
Þekkið þið einhvern atvinnuknapa sem þarf ad nota sérsmíðaðan hnakk fyrir hvert hross sem hann ríður, nei ekki ég. Við verðum ad hafa í huga ad við erum með mjög sérstakan  hest bggingalega séð þar sem íslenski hesturinn er. Stór hluti íslenska  hestastofnsins á rætur sinar ad rekja til Sauðárkrókshesta sem eins og flestir vita eru frekar bakstuttir, auk tess eru íslenskir hestar ekki eins eðlisvaxnir upp úr herðum eins og mörg stórhestakyn eru, allt hjálpar þetta til til þess að gera hnakkasmíði fyrir íslenska hesta erfiðari en ella, yfileitt litid plass fyrir hnakkinn, lágar herðar, framhallandi bak og mikill bolur.
Nútíma íslenskur hestur hefur yfirleitt góða fótalyftu, sem veldur því að herðar og herðablaðið  þarf mikið svigrúm, vera frjálst af öllum þvingunum til þess ad hreyfingin haldist mjúk og frjáls, hankkurinn hefur því ekkert  ad gera fram á herðum hestsins, sem er algeng sjón að minnsta kosti hér ytra.
Ástund var fyrsta fyritækid sem tók á tessu vandamáli og fór að framleiða hnakka sem pössudu á íslenska hestinn auk þess að vera þægilegir fyrir knapann. Þar á eftir komu fyritæki eins og Topreiter og Hrímnir sem fetuðu í fótspor þessara frumkvöðla og héldu áfram þróuninni og náðu vinsældum vegna þess ad varan var að virka. Fullyrða má ad engin fyritæki á markaðnum í dag búi yfir jafnmikilli reynslu í gerð hnakka fyrir íslenska hestinn eins og þessi ofangreyndu fyritæki,  enda leiðandi í greininni. Öll framþróun hefur verið í náninni samvinnu vid besta fagfólk sem við eigum, þad er því mikilvægt fyrir hvern sem ætlar ad fá sér nýjan hnakk ad láta leidbeina sér í valinu en oft er um töluverða fjárfestingu aö ræða og mikilvaegt að vel takist til vegna hestsins og þín sjálfs.
Vandið því valið.
Kveðja frá Þýskalandi
Kóki.