Þetta er lífið sem mig langar í… – Föstudagspistill Hinna Sig.

Geggjað lag með Hipsumhaps og ég er viss um að margir hestamenn hækki vel þegar textinn byrjar ”Langar í pikköpp trökk, með hestakerru aftaní, þetter lífið sem mig langar í”

En pistill dagsins er kannski tengdur efninu, og er skrifaður einfaldlega algjörlega útfrá minni eigin reynslu og upplifun og það er alls ekkert víst að hann endurspegli svo marga aðra ég veit það hreinlega ekki.
Hann fjallar um það að velja sína eigin leið og hvað það eiginlega þýðir og hvað það kann að kosta.
Ég hef sjálfur langstærstan hluta ferilsins starfað við reiðkennslu, fór snemma að huga að þeirri leið og var strax í upphafi staðráðinn í því að ég ætlaði að verða góður og flinkur reiðkennari.
Ég átti mér draum um það að ferðast um heiminn og kenna, hitta hesta og hestafólk í öðrum löndum og geta framfleytt fjölskyldu minni á því að kenna reiðmennsku.
Á sama tíma vera flinkur keppnisknapi, þjálfa haug af hrossum, sýna í kynbótasýningum og allt.
Við Beta fluttum ung til Svíþjóðar og áttum hestabúgarð þar, og stunduðum sportið af miklum móð. Ég náði snemma að upplifa það að vera vinsæll reiðkennari og svo á seinni stigum bætti við mig ýmsum fyrirlestrum og verkefnum í sambandi við hugarþjálfun.
Svo í kringum þrítugt þegar við vorum að koma til baka til Íslands er ég í raun alveg orðinn kennari full time. Ég var eiginlega alveg hættur að hafa hross í þjálfun, nema einhver örfá eigin enda ekki hægt þegar maður er á ferð og flugi um heiminn að halda námskeið og allskonar.
Enn í dag brenn ég fyrir því að vera góður reiðkennari, þegar ég stend inni á reiðvellinum og hjálpa knöpum að vaxa og dafna með hesti sínum finnst mér það geggjað starf. Ég nota líka ótrúlega mikinn tíma í að hugsa um hugarþjálfun, sem ég tel vera einn af stóru og mikilvægu lyklunum okkar til þess að ná því besta út úr okkur sjálfum þegar á reynir.

Ég hef tekið tímabil þar sem ég hef gjörsamlega sökkt mér í vinnu, eins og til dæmis fyrstu árin eftir flutning til Íslands frá Svíþjóð þegar ég flaug erlendis 40-45 sinnum á ári í kennslu.
Livin´ the dream right?
Ég skal lýsa nokkuð hefðbundnum atriðum úr þessum ferðalögum og sjá hvort þetta komist til skila:
Ég vakna um miðja nótt í september, soldið ringlaður og þreyttur. Ég man ekki hvar ég er staddur. Ég þarf að kíkja á dagatalið á símanum til þess að sjá í hvaða bæ ég er staddur með því að skoða hvaða námskeið er bókað þann daginn.
Búinn að klára annað námskeið daginn áður, fara í 4 tíma lestarferð eða keyrandi til þess að ná á næsta stað til þess að halda næsta námskeið.
Ég næ að sofna aftur og vakna svo til þess að undirbúa mig fyrir kennslu dagsins, kem út í reiðhöll og mæti fólki með hestana sína fínpússaða, reiðstígvélin og búnaður skínandi hreinn og áþreifanleg eftirvænting fyrir námskeiði dagsins.
Hver knapi með einhvern aðstoðarmann, vin eða fjölskyldu með sér að sinna áhugamáli sínu og hafa gaman að því. Og það eru alltaf áhugaverðir og spennandi hlutir sem gerast á námskeiði, knapar sem ná miklum árangri, hesturinn byrjar að skilja betur og heilmikið í gangi.
Dagurinn líður, og þegar kennslu er lokið hendist ég í sturtu og út á lestarstöð til þess að ná á næsta stað.
Ég sit í lestinni, búinn að gefa allt mitt í kennsluna yfir daginn, maður finnur tilfinningu að maður gefi svo að maður er nánast líkamlega farinn að finna til, jafnvel tilfinning að maður skammist sín smá fyrir að hafa verið of berskjaldaður eða gefið of mikið af sínu.
Eitt sem gerist: akkúrat þarna þegar fólk er sem ánægðast með mann, maður fær að heyra að maður hafi staðið sig vel, eða hjálpað einhverjum með eitthvað stórt hvort sem er í kennslunni eða á fyrirlestrum. Þarna sit ég í lest í útlöndum, með tilfinningu að vera aleinn í heiminum, einmannaleikinn er áþreifanlegur. Og það að það skuli nánast vera bein tengsl þarna á milli að þegar maður var sem allra bestur er maður sem mest einmanna, skrýtið.

Verður þetta alltaf svona?

Á hinum endanum er svo fjölskyldan manns, Beta alein að sjá um börnin, heimilið, vinnuna sína og allt hitt.
Hvaða forgangsröðun er þetta eiginlega?
Ég fæ oft spurninguna frá kollegum mínum um það af hverju ég er ekki meira úti að keppa, af hverju ég dró mig til baka úr því og sinni því í minna mæli en áður.
Ég er reiðkennari og hugarþjálfari. Starfslega séð brenn ég fyrir því að hjálpa fólki að ná fram sínu besta hjá sér og hestunum sínum.
Ég er á frábærum stað í minni hestamennsku núna, stunda útreiðar með Höskuldi vini mínum á Silfurmýri og nýt þess í botn. Keppi á góðum hestum frá Hössa og Mörtu þegar það passar okkur, og við höfum gaman að.
Er að vinna í því að lenda þessu öllu svo ég geti gefið Betu og börnunum mínum til baka tímann sem ég er búinn að missa af með þeim en ég er ekki alveg búinn að læra að stilla mig af og taka mátulega mikið af verkefnum, því þau eru mörg en ég er að læra þetta.
Er ”slow learner” en er að lagast.

Með þessari langloku minni þar sem ég legg spilin mín á borðið og gef smá innsýn í þá innri baráttu sem ég held að margir sem eru að vinna með sinn feril, koma undir sig fótunum, og eiga fjölskyldu séu að kljást við. Hvað er mikilvægt? Hvar er ég að eyða tímanum mínum? Hvað brenn ég fyrir?
Ég er í þessum töluðu orðum að skilgreina fyrir sjálfum mér, Hvað er það sem gefur mér ánægju? Hvað er það sem gefur mér mín gildi?
Mitt ráð að lokum til þín? Gerðu það sem þú brennur fyrir og farðu ”all in” og búðu þér til djúpa kunnáttu í því efni. Það gefur þér marga möguleika.
En það mikilvægasta sem ég ætla að læra og æfa mig í það er eftirfarandi:
Þegar þú ert búinn að vinna og kominn heim til þeirra sem þér þykir vænt um og sem þykja vænt um þig, vertu þar og farðu ”all in”.
Æfing dagsins: Að kvöldi dags hugsaðu um þrjá hluti sem þú ert þakklát(ur) fyrir eftir daginn og þrennt sem þú hlakkar til að takast á við á morgun.

Næsti pistill verður minna flókinn.

Myndin er af útsýninu sem hefur verið mjög vanalegt á mínum eigin ferli, ”living the dream”.

Góða helgi hestamenn.