Til minningar um Rúnar Geir Ólafsson

Látinn er vinur minn, bóndinn og hrossaræktandinn Rúnar Geir Ólafsson í Eyði-Sandvík. Hann náði ekki háum aldri ef miðað er við þau okkar sem fáum að fæðast í þennan heim í heilbrigðum líkama. Þeirra forréttinda naut Rúnar Geir ekki, en hann náði engu að síður ótrúlega langt miðað við þau spil sem honum voru gefin. Það eitt lýsir einstöku æðruleysi, óbilandi lífsvilja og baráttugleði.

Kynni okkar hófust rétt fyrir aldamót þegar fjölskyldan flutti á Selfoss. Ólafur Dagur, bróðir hans, settist í bekk með mér en Rúnar Geir var ári eldri. Ég heimsótti þá stundum á heimili þeirra sem strákur og fékk að leika; það var alltaf spennandi og gaman að koma til þeirra bræðra, enda félagsskapurinn góður og nóg af dóti til að gleyma sér í. Óli Dagur kvaddi þennan heim alltof snemma, aðeins á tíunda aldursárinu, en nú eru þeir bræður sameinaðir á ný og hafa eflaust frá mörgu að segja.

Síðasta samtal okkar Rúnars áttum við í sumar. Við skrifuðumst á reglulega og ræddum þá nánast undantekningalaust um hestamennskuna, hvaða stóðhesta stæði til að nota eða hvaða unghross frá honum væru að komast á tamningaraldur. Í því samtali sagði hann mér að hann væri kominn inn á sjúkrahús með veikindi sem vonast væri til að hægt væri að ráða bót á. Hann var fullur af baráttuanda, staðráðinn í að komast yfir þann hjalla og halda áfram að sinna sinni helstu ástríðu, sem var ræktun og umhirða búfjár.

Rúnar fylgdist náið með hestasamfélaginu og var dyggur lesandi Eiðfaxa og síðar meir áhorfandi að EiðfaxaTV. Hann sendi mér oft punkta með hvatningarorðum á þeim árum sem ég gegndi ritstjórastarfi. Hann mætti nær alltaf á Stóðhestaveisluna, líklega allt frá upphafi, og voru þær hátíðarstundir óneitanlega einn af hápunktum ársins í hans huga. Áhugi hans á hestum var smitandi og einlægur.

Nú, laus við allar jarðneskar hömlur, getur Rúnar sjálfur riðið um grænar grundir eilífðarinnar og valið úr þeim fjölmörgu gæðingum sem þar bíða hans.

Ég votta fjölskyldu og vinum Rúnars innilegrar samúðar.

Hvíl í friði, kæri vinur. Minning þín mun lifa.

Þinn vinur

Gísli Guðjónsson