Sérfræðingar segja

Í nýjasta tölublaði „ Hestar og hestamenn“ [Hestablaðsins] fer Jens Einarsson mikinn í órökstuddum fullyrðingum og sleggjudómum í leiðara sínum og baksíðugrein. Sunnlenskur hestamaður sagði einu sinni að það væri merkilegt hvað Jens væri um margt líkur hinum hornfirsku hrossum. Þau væru samanreknir dugnaðarforkar, ýmsum hæfileikum búnir en þeir nýtust illa sökum sérviskulegs lundarfars. Ekki veit ég hvernig hornfirskum hrossum líkar þessi samlíking.

Jens Einarsson gefur sig út fyrir að vera mikill sérfræðingur í öllu sem varðar hesta og hestamennsku og það hefur alveg komið fyrir að ég hef verið sammála sumu sem hann hefur fjallað um. Jens telur sig ábyggilega ekki reiðskussa einsog hann svo snyrtilega segir að flestir hestaíþróttadómarar séu. Ég ætla að láta öðrum eftir að rökræða við Jens um dómaramál. En þar sem að Jens er ekki reiðskussi eru ummæli hans um vellina á landsmótinu merkileg. Vikurvellir voru góðir fyrir 20 árum því þá voru hross að sögn hestasérfræðingsins svo lágeng og bundin að þau þurftu fjaðrandi og létta velli til að geta gengið og lyft betur. Nú hefur ræktun fleygt svo fram að það verður að dempa skrefin og lyftuna.

Samkvæmt þessu þurfum við að snúa okkur aftur að gömlu malarvöllunum sem ýmist voru grjótharðir eða eins og sandkassar og fjöðruðu aldrei. Verði okkur öllum að góðu. Þetta hljómar vægast sagt öfugsnúið fyrir mér en að vísu er ég ekki líkt því eins mikill sérfræðingur og Jens Einarsson. Sannarlega eru vikurvellir ekki gallalausir,ef þeir eru ekki vökvaðir mátulega verða þeir grjótharðir og ef þér eru aldrei slóðaðir og keyrðir geta þeir orðið mjög lausir. En þeir hafa það fram yfir malarvellina að það er hægt að hafa þá þétta en samt  mjúka.

Undirritaður naut þess vafasama heiðurs að vera vallarstjóri á landsmótinu og gerði þau misstök að mati sérfræðingsins að hugsa of“vel“ um vellina. Verandi í þessu embætti fór ekki hjá því að ég sá allmörg hross ferðast um vellina og það er rétt að allnokkur hross áttu í bölvuðu basli með lappirnar á sér. Það þóttist ég sjá á allavega sumum þessum hrossum að þau bjuggu við þau ósköp að þjálfarar þeirra létu þau vera með hófa af stærstu gerð,á botnum sem guð má vita hvað var undir og svo hlífum af ýmsum gerðum. Skrefamikil og hágeng hross þurfa enga vigt á góðum vikurvelli,það vita reyndar langflestir knapar. Góður,“vel“ hirtur vikurvöllur gefur „feedback“ eða svörun. Þegar vikurvellir voru ryðja sér til rúms var það þessi svörun sem keppnisfólk sagði að væri framförin frá öðrum völlum. Það heyrðust samlíkingar einsog: þingeyskar moldargötur,sunnlenskir árbakkar og jafnvel hornfirskir sandar.

Ég get rökstutt mál mitt svona: Á landsmótinu voru það kynbótahrossin sem fóru um vellina með hvað mestum glæsibrag og allir vita hvernig þau eru búin til fótanna. Einnig svona: Hafi Spuni frá Vesturkoti fengið sína glæsieinkunn, verðskuldaða, á handónýtum velli, þvílíkur ultrasupermega hestur er hann þá. Ég verð að viðurkenna að mér finnst svolítið leiðinlegt að Jens sérfræðingur Einarsson skuli kalla Landsmót 2011, „landsmót hina hörðu valla“ væri ekki sanngjarnara að kalla það,“landsmót hina góðu hrossa“. Að lokum þetta: Ég þekki Jens Einarsson af mörgu góðu og langar því að biðja hann að munda pennann af meiri sanngirni og virðingu framvegis og jafnvel að ígrunda orðaval sitt.

Kveðja á alla hestamenn.
Hinrik Már Jónsson.