Langar að enda kappreiðaferilinn á Landsmóti

Erling Ó Sigurðsson oftast kallaður Elli Sig fagnar áttræðis afmæli á árinu. Elli er iðinn hestamaður og Eiðfaxi ákvað að kíkja í hesthúsið til hans og fá hann í létt spjall.

“Það er allt gott að frétta af mér. Ég var í morgun að moka, bera undir og gefa upp í hesthúsi hjá Didda (Sigurbirni Bárðasyni) en ég er búinn að vera hjá honum síðast liðna sex vetur sem staðarhaldari. Eftir það fór ég að ríða út en ég er með tvo hesta sem ég er að þjálfa. Hnikar gamla frá Ytra-Dalsgerði sem ég er búinn að eiga í mörg ár og síðan bjargaði Diddi mér en ég átti meri sem var ekki fyrir eldri borgarar og hann seldi hana fyrir mig og lánaði mér aðra meri sem hann á sem heitir Hnota undan Aðli frá Nýjabæ. Þá er ég með Adam frá Meðalfelli í myndinni og þá er ég ánægður,” segir Elli en hann sýndi Adam á sínum tíma en Adam hefur svo sannarlega sett sitt mark á íslenska hrossarækt síðustu áratugina. Adam mun alltaf eiga sérstakan stað í huga Ella; “með allri virðingu fyrir öllum öðrum hestum sem ég hef verið með þá er Adam sennilega eftirminnilegasti hesturinn. Hann var með svo öruggar og góðar gangtegundir og skaffaði mér vilja eins og ég vildi hafa hann. Menn vildu oft kalla hann latann en þeir áttuðu sig ekki á því að hann var með alvöru vilja sem maður gat haft eins og maður vildi. Það var ekki í tísku þá, hrossin þurftu helst að vera rjúkandi út í loftið og við hangandi í taumunum eins og væri verið að draga dranga í land,” segir Elli og bætir við að Adam hafi verið óviðjafnanlegur hestur, töltið og brokkið frábært og svo hafi hann verið miklu vakrari en menn gerðu sér grein fyrir. “Ég fór með Adam í Arnarhamar á Kjalarnesi þar sem keppt var í skeiði. Menn hlógu að mér þegar ég mætti með hann í 150 m. skeiðið. Þeir hins vegar gerðu það ekki þegar mótið var búið,” bætir hann við. Það er Ella eftirminnilegt þegar hann sýndi klárinn í kynbótadómi á Landsmótinu á Hellu árið 1986. “Adam var þriðji, Flosi frá Brunnum var númer eitt og Ljóri frá Kirkjubæ annar í kynbótadómi. Þegar við fórum út á enda þá segir Einar Öder, heitinn, við mig hvort við eigum ekki taka smá hubertus á skeiði. Það tommaði ekki á milli okkar og þegar við vorum búnir þá sagði Einar þessa góðu setningu; “já hann fór nú hraðar en ég hélt.” en það voru ekki margir sem trúðu því hvað hann væri vakur,” segir Elli en það er honum ómetanlegt að hafa fengið að vera með Adam. 

Kappreiðadella á háu stigi

Elli hefur alla tíð verið með mikla kappreiðadellu og er enn að. Fyrstu kappreiðarnar hans voru árið 1956 á Fáksvellinum gamla. “Guðmundur Ólafsson, heitinn, formaður Fáks, bað mig um að taka hest fyrir sig og fara með í 250 m. stökk. Hesturinn hét Hringur, fallega jarpur og hringeygður á báðum augum. Hann var búinn að frétta af mér og að ég væri kappreiðaóður en ekkert annað komst í hausinn á mér en að hleypa. Á þessum tíma var mikið verið að leggja undir í veðbanka Fáks og tveir vinir mínir úr braggahverfinu komu þarna og spurðu mig hvort ekki væri hægt að veðja og ég jánkaði því. Ég var nú ekkert viss um að komast á blað en þeir áttu sitthvorn fimm kallinn og vildu veðja á mig. Ég sagði þeim að veðja á að ég yrði númer þrjú. Viti til ég varð númer þrjú með þriðja besta tímann og þeir fengu 57falt til baka. Þetta varð hálfsmánaðar nammi fyllerí,” segir Elli en árið 1958 fór hann á fyrsta Landsmótið á Skógarhólum, Þingvöllum og síðan þá hefur hann meira og minna keppt á flest öllum fjórðungs- og Landsmótum síðan. “Ég hef verið að segja við sjálfan mig að ef mér tekst að komast á Landsmót í sumar á Hellu, ég 80 vetra og klárinn minn Hnikar 23 vetra, að það yrði gaman að enda þar. Þ.e.a.s. ef ég næ þeim árangri að vera í þessum topp 20 sem þarf til. Miðað við tímann sem ég náði í fyrra og hitt í fyrra þá ætti ég að geta það. Klárinn er líka í ótrúlega flottu standi,” segir Elli þeir félagar hafa verið að láta til sín taka á skeiðbrautinni síðustu ár. “Ég var að enda við að ríða honum hringinn í kringum Rauðavatn. Lindi sem er starfsmaður hjá Didda spurði mig hvaða djöfulsins læti væru í hestinum en hann er enn svo sprækur, hress og kátur. Ekkert bilaður og á meðan hann er svoleiðis ætla ég að leika mér á honum,” bætir hann við. 

Þrymur og Evrópumót 1987 

Elli hefur átt farsælan feril á kappreiðabrautinni en hann keppti m.a. á Þrymi frá Brimnesi á Evrópumóti í Austurríki árið 1987. Þar enduðu þeir félagar í öðru sæti í gæðingaskeiði og þriðja sæti í 250m. skeiði. “Þrymur er sá hestur sem ég sé mest eftir að hafa fórnað í Austurríki. Besti hestur sem ég hef eignast. Að kveðja hann þarna úti veikann var hrikalegt. Ég ætla nú ekki að fara með þá sorgarsögu þar sem hún er á köflum alveg skelfileg. Það var einn ágætur maður, Herbert Kóki Ólason sem bjargaði mér í að ná honum frá Austurríki. Kóki átti síðan mjög mörg góð ár með honum. Vann á honum fleiri, fleiri skipti í gæðingaskeiði,” segir Elli og segir okkur frá einstöku vinasambandi sem myndaðist milli Þryms og geitar. “Hann eignaðist svakalega góða vinkonu hann Þrymur, sem var geit. Þegar Kóki fór með hann á eitthvað mót þá tók hann geitina með. Í minningunni þá stóð klárinn yfir geit í rigningu og skýldi henni fyrir regninu,” bætir hann við en hann er viss um að þau hafi verið ástfangin. 

Elli á ótrúlega margar góðar minningar um Þrym en hann eignaðist hestinn óvænt. “Diddi kemur til mín og segist vera búinn að finna hest fyrir mig. Hestur sem var verið að skila með krónískt múkk en ég gæti nú galdrað allt og fengi hann fyrir sanngjarnt, sagði Diddi meira að segja,” bætir hann við. Það fór svo að Elli keypti hestinn og byrjaði að meðhöndla múkkið. Notaðist hann við aðferð sem pabbi hans hafði mikið notað en það er að fara með hestinn í sjóinn í Laugarnesi. “Saltið og sjórinn virkaði ótrúlega vel. Seinna um sumarið mætti ég með hann í A flokk gæðinga og mig minnir að við höfum endað í þriðja sæti. Þetta var ofboðslega góður hestur og mér fannst alltaf smá ótrúlegt þegar ég tók þátt í úrtökunni fyrir Austurríki ‘87 að við höfðum ekki verið valdnir í hópinn. Það kom svo á daginn að við vorum stigahæstir og fór því inn í landsliði sem stigahæsti hesturinn.” Það er Ella einnig eftirminnilegt þegar hann var úti á Evrópumótinu að fara keppa í 250 m. skeiði. “Johannes Hoyos biður mig um að hleypa í sig. Ég horfi bara á hann og hugsa ég er á EM og þú vilt að ég fari að hleypa í þig? Ég sagði við hann að við skildum bara hafa það þannig að ef ég yrði á undan út þá myndi hann hleypa í mig og öfugt. Eiríkur, heitinn Guðmundsson, hélt í hestinn hjá mér í startbásnum en Þrymur var mjög sprækur inn í boxinu. Gæinn fer svo út alveg á milljón, 15 – 20 m. á stökki og niður á punktinum. Ég sá Johannes Hoyos aldrei. Þegar hann kom síðar í mark þá spurði ég hann hvaða leið hann hefði farið,” segir Elli og hlær. 

Þrymur og Elli eftir að þeir urðu stigahæstir á Íslandsmótinu á Vindheimamelum 1985

Ítarlegt viðtal var við Erling Ó. Sigurðsson í nýjasta tölublaði Eiðfaxa, Eiðfaxi Vetur, sem ætti að vera komið í hendurnar á áskrifendum.