„Brenn fyrir öllu því sem viðkemur hrossum“

Eins og Eiðfaxi sagði frá í síðustu viku að þá hefur Dr. Elsa Albertsdóttir verið ráðin sem ræktunarleiðtogi íslenska hestsins, en við þessi tímamót hefur nafngiftinni á starfinu verið breytt en það hét áður ábyrgðarmaður í hrossarækt.

Elsa er fyrsta konan til þess að sinna þessu starfi að undanskilinni Gunnfríði Elínu Hreiðarsdóttur sem leysti starfið í 1 ár þegar Guðlaugur Antonsson tók sér ársleyfi frá störfum og Þorvaldur Kristjánsson tók svo við í kjölfarið.

Eiðfaxi sló á þráðinn til Elsu og spurði hana nokkurra spurningar á þessum tímamótum.

Elsu kannast flestir hestamenn við enda verið alþjóðlegur kynbótadómari hrossa í 13 ár. Hún er fædd og alin upp í Reykjavík, en hefur lengst af dvalið uppi í hesthúsunum þar sem áhuginn hefur alltaf legið, eins og Elsa segir sjálf þegar hún er spurð að því hvernig hún hafi fengið áhuga á hestum „Hef aldrei vitað neitt annað, fæddist líklegast með áhuga, þekki ekkert annað, veit ekki hvernig ég á að svara þessari spurningu öðruvísi.“ Elsa er nú búsett í Kópavogi og skipar heimili með dætrum sínum þeim Rakel Eir 15 ára og Bríet Evu sem er 9 ára.

En hvenær kveiknaði áhuginn á því að verða kynbótadómari hrossa? „Var aldrei með beint áhuga eða stefnu á að verða kynbótadómari, bara hugsaði ekki út í það. Bara varð í kjölfar þess að ég brenn fyrir öllu er viðkemur hrossum, hestamennsku, hrossarækt, þjálfun, kennslu, fræðslu og fór því að mennta mig í því – þannig að verða kynbótadómari er líklegast eitthvað sem bara gerðist.“ Segir Elsa sem hefur menntað sig í erfða og kynbótafræðum en að loknu stúdentsprófi frá MR útskrifaðist hún sem reiðkennari og þjálfari frá Hólum 1998, kláraði búvísindadeildina á Hvanneyri 2001 varð svo í kjölfarið licentiate í erfða og kynbótafræði frá Sænska Landbúnaðarháskólanum árið 2007 og Doktor í erfða og kynbótafræði frá Landbúnaðarháskóla Íslands árið 2010.

Nú bíða hennar nýjar áskoranir í starfi ræktunarleiðtoga íslenska hestsins, en hvernig lýst henni á starfið? „Ágætlega. Tek auðvitað við af frábærum ræktunarleiðtoga sem hefur unnið gríðarlega gott og þarft starf. Hlakka til að fylgja því eftir. Vona bara að ég fái stuðning og tíma til þess að sinna því vel.“  Frá því árið 1927 þegar Theodór Arnbjörnsson var gerður að hrossaræktarráðunauti, en áður hafði hann einnig sinnt stöðu sauðfjárræktarráðunautar, hefur alltaf verið foringi í brúnni en á eftir Theodóri voru hafa sinnt starfinu í þessari röð Gunnar Bjarnason, Þorkell Bjarnason, Kristinn Hugason, Ágúst Sigurðsson, Guðlaugur Antonsson, Gunnfríður Elín Hreiðarsdóttir og Þorvaldur Kristjánsson.

En hvaða verkefni telur Elsa helst að bíði sín nú í framhaldinu? „Fylgja eftir þeim breytingum sem hafa verið gerðar og sækja enn á. Kerfið er í stöðugri framþróun en það er fullt af tækifærum við enn frekari þróun. Fræðastarfið á mismunandi sviðum er alltaf að skila meiri og meiri þekkingu sem ég vil sinna samhliða almennu starfi ræktunarleiðtoga. Starfið er fjölþætt og felst jú m.a. í ráðgjöf og þjónustu við hrossaræktendur og hestamenn. Samstarf við hrossaræktendur, þjálfara, sýnendur og aðra sem koma að ólíkum hliðum hestamennskunnar er afar mikilvægt – Alþjóðlega sem innanlands. Í grunninn, held ég að við erum að stefna öll að sama markmiði – rækta fram frábær hross – sem geta þjónað ólíkum hlutverkum.“ 

Eiðfaxi óskar Elsu velfarnaðar í nýju starfi en er eitthvað sem hún vill koma á framfæri til hestamanna að lokum? „Íslenski hesturinn hefur gríðarlega mikla þýðingu, hvernig sem þú lýtur á það:  innanlands sem á alþjóðlegum vettvangi, faglega eða ekki, markaðslega eða ekki. Aðdáendur hans þurfa að standa að vegsemd hans, virðingu og verðmæti hvar svo sem er í heiminum. Að mínu mati fæst það fram með samstarfi sem og gagnrýndri hugsun og framkvæmd.“

Elsa Albertsdóttir mynd: RML