Brosandi töltarar

Íslenskir kættust þegar norski reiðkennarinn og hestakonan Unn Krogen kom til Íslands og sagði að íslenski hesturinn ætti að ganga reistur á tölti. Margir túlkuðu orð hennar á þann veg að búið væri að gefa leyfi til að fara aftur í gömlu hreppstjóraásetuna og taumatogið. Auðveldara að ríða, auðveldara að dæma. Gaman, gaman! Áhrifin voru augljós í A úrslitum í tölti á LM2011, sem eru einhver þau slöppustu á Landsmóti frá upphafi.

Völlurinn var að vísu hrossum mjög erfiður. Þau þurftu „mikinn stuðning“ til að ganga rétt. Varla hægt að fara fram á að hross sýni fjaðurmagn og hreyfi sig með spilandi og slaka vöðva við slíkar aðstæður. En við erfiðar aðstæður verða vankantarnir augljósastir. Þarna mátti sjá svakalega ofsöfnun (pressun) og hliðstætt tölt, náttúrulegan stirðleika og erfitt sköpulag fyrir höfuðburð, burðarleysi, og talandi dæmi um „leg movers“; hross sem eru sneidd öllu fjaðurmagni, hert við taum, og hreyfa bara fæturna.

Flestir hestaíþróttadómarar eru reiðskussar og sneiddir listrænu innsæi. Kröfur um hæfni og menntun er í algjöru lágmarki. Minnstar á Íslandi. Framhaldsþjálfun og starfsreynsla er því byggð á sandi. Órækasti vitnisburðurinn eru einkunnirnar, sem voru út úr korti. Í þessu umhverfi verða engar framfarir í reiðmennsku.

Það er unun að horfa á vel þjálfaðan töltara, sem lesa má út úr öll stig klassískrar þjálfunar. Listrænt samspil. Það er jafn sorglegt að horfa á hann samanpressaðan í spennu og angist. Sérstaklega þegar neðri vörin lafir af taugaþreytu undan áralöngu keðjuátakinu og neðri ólin á krossmúlnum er ekki lengur til að halda henni uppi. Það er ljótt bros.

Jens Einarsson