Hvenær er nóg nóg?!

Örn Karlsson hefur farið mikinn undanfarnar vikur og skrifað fjölda athugasemda og pistla sem sem eiga það semeiginlegt að Fagráð í hrossarækt sé með allt niðrum sig þegar kemur að geðslagi kynbótahrossa og mati á því, Jens Einarsson hefur svo verið aðal klappstýran inn á facebook hópnum Hestar og Reiðmenn.

Ef við bökkum nú 15-20 ár aftur í tímann, hver var staðan þá?  Þá var ekki óalgengt að knapar tækju að sér að hoppa á bak og sýna hross án undirbúnings, einjárnungur miskunnarlaust brúkaður og hrossið „rörað“ í gegnum sýninguna og mikið gert út á hraða. Mun einfaldara er með þeim hætti að fela galla í gangtegundum og „óæskilegt“ geðslag en nú er.

Hvað hefur breyst? Kröfur til kynbótahrossa í reiðdómi hafa aukist mikið á þessum tíma bæði varðandi gæði gangtegunda og að hrossið sýni gangtegundir á mismunandi hraða þar sem samstarfsvilji og þjálni kemur vel í ljós. Vissulega detta alltaf í hús einhverjir dómar sem orka tvímælis og um þá skapast umræða og sitt sýnist hverjum, það mun alltaf fylgja huglægu mati, en það hefur orðið mikill framför á þessum tíma í mati á geðslagi kynbótahrossa að mínu viti.

Örn Karlsson er flesta daga nokkuð rökfastur og skeleggur penni en í þessum málflutningi virðist hann hafa lagt rökin til hliðar.  Markmiðið virðist vera að endurtaka nógu oft að sjónhræðsla sé að aukast í íslenska hrossastofninum svo lýðurinn fari að trúa.  Hef að minnsta kosti ekki séð nein rök frá honum sem styðja þessar fullyrðingar.  Það er mín reynsla að geðslag íslenskra hrossa hefur batnað umtalsvert á þessum tíma.  Reiðmennska hefur hins vegar breyst mikið og hross eru undirbúinn með allt öðrum hætti en áður var, þá voru t.d. teymingar stundaðar mikið og ungu tryppin fengu að fylgja eldri hestum og lærðu þannig á lífið.  Ég er sannfærður um að Örn geti riðið vegaxlir að nýju ef hann undirbýr tryppin betur fyrir lífið, þó að Ófeigur sé allur.

Það er komið sumar og ég vona að þeir félagar fari að rýna til gagns og opni augun fyrir þeim framförum sem hafa orðið í íslenska hrossastofninum síðustu áratugi.

Með sumarkveðju, pistlahöfundur er áhugamaður um íslenska hrossarækt.

Ágúst Guðjónsson.