Íslandsmeistarinn Einar Öder og ræktunin í Halakoti

Rúmlega fimmtíu manns mættu á Sörlastaði miðvikudaginn 6. febrúar til að hlíða á Íslandsmeistarann Einar Öder Magnússon, hrossaræktanda í Halakoti rekja sögu ræktunar þeirra hjóna til dagsins í dag. 

Af mörgu var að taka hjá meistara Einari sem lá ekki á skoðunum sínum í hrossaræktinni.  Einar fjallaði m.a. um hlut Leiru frá Þingdal í ræktun þeirra hjóna svo og annarra hryssa sem markað hafa spor í þeirra ræktun, svo sem Glóð frá Grjóteyri o.fl. Það mátti vera flestum ljóst sem fundinn sótti hvaða áherslur Einar hefur í ræktun. Alhliða gæðingurinn er það sem hann sækist eftir. Hest sem hægt er að taka á “hlaðsprett” eins og Einar komst að orði og vitnaði þar til orða föður síns. Ekki klárhestastampa sem búa ekki við skeið á bak við sig, þó þeim sé riðið sem fjórgangshestum.

Það var stutt í glensið hjá Einari og skemmtilegur var samanburður hans á fótaburði og sílikonbrjóstum! Og ef við förum út í að skýra það nánar. Þá má leggja út af orðum Einars á þessa leið. Það er eins með þróunina í fótaburðinum og sílikonbrjóstunum, það er alltaf verið að gera kröfu um meiri og meiri fótaburð, stærri og stærri brjóst. Það sjá samt allir að risastjór sílikonbrjóst hafa misst allann sinn tilgang og eru komin út yfir allt það sem telja má eðlilegt, þau endast ekki og valda álagi og skemmdum. Ástæðulaust er að leggja nánar út af þessari samlíkingu. Ljóst var allavega af viðbrögðum salarins að samlíkingin var hið minnsta stórskemmtileg og e.t.v. töluvert sönn.

Einar fór á kostum í fyrirspurnartímanum og gaman var að heyra reiðkennarana Atla Guðmundsson, sem mætti á svæðið og Einar rifja upp hross og menn. 

Ljóst var af orðum Einars að hann hefur farið eftir því ljóst og leynt í ræktun þeirra Halakotshjóna sem hann heyrði föður sinn segja um ræktun. “Ég vil rækta hesta eins og ég sjálfur vill ríða á”. Þannig kvaðst Einar hafa hugsað sína ræktun og þannig vilji hann rækta hross. Það rifjaðist upp fyrir þeim sem þetta ritar þegar hann sá Einar sigra B-flokk gæðinga á landsmótinu í sumar á Glóðafeyki frá Halakoti, hve áreynslulaus og frjáls reiðmennskan var. Og síðast og ekki síst hve reiðskjótinn og ræktunargripurinn virtist falla vel að ræktunarmarkmiði eiganda síns, þó enginn hafi “hlaðspretturinn” verið tekinn

AMI