Nokkrar spurningar varðandi blóðmerahald

Eftir því sem umræðan um blóðmerahaldið þróast hafa vaknað hjá mér fleiri og fleiri spurningar. Meðal þeirra eru eftirfarandi:

1. Samrýmist þessi búskapur markmiðum um góða landnýtingu?
2. Er kolefnisspor þessa “iðnaðar” ásættanlegt þar sem fjöldan allan af hryssum þarf til að framleiða nokkur glös af efni til notkunar í svínabúskap?
3. Er þessi búskapur líklegur til að uppfylla kröfur um dýravernd, a.m.k. eins hann er nú stundaður?
4. Er ásýnd búskaparins ásættanleg fyrir þá hestamennsku sem hefur verið stunduð í landinu undanfarna áratugi?
5. Er þetta góð ímynd fyrir ferðaþjónustuna?
6. Er ásættanlegt að hagsmunir örfárra(119) “hestamanna” skaði hagsmuni fjöldans?
7. Er ásættanlegt að ekki sé tekið tillit til sjónarmiða FEIF og LH varðandi þessa starfssemi?
8. Hefur verið sett umgjörð um þetta búfjárhald, s.s ræktunarmarkmið og ráðgjafaþjónusta.?
9. Er ásættanlegt að hafa öll eggin í sömu körfu því kaupandinn virðist vera aðeins einn?
10. Er uppi áætlun um það hvernig skuli brugðist við ef enginn kaupandi er lengur að merablóðinu með það í huga að þá er gríðarlegt magn af óræktarstóði úti í haga án nokkurs sýnilegs tilgangs?

Ég tel augljóst að öllum þessum spurningum verði svarað neitandi. Með það í huga vaknar sú spurning hvernig geta þau ósköp hafa gerst á skömmum tíma að rúmlega 5.000 hryssur og etv. bráðum 10.000 ef ekki fleiri, séu nýttar í mjög svo umdeilda framleiðslu án þess að nokkur gagnrýnin umræða hafi áður farið fram um réttmæti þessa búfjárhalds. Spyr sá sem ekki veit?

Sveinbjörn Sveinbjörnsson