Hestamennirnir í landinu – Sigríður Aðalsteinsdóttir

30. apríl 2020
Fréttir

Fullt nafn og hestamannafélag: Sigríður Aðalsteinsdóttir. Ég er félagi í Létti á Akureyri. Ég vil taka fram að ég er nýliði í þessu félagi. Vil nota tækifærið og hrósa þeim sem því stýra. Viðmótið fyrir mig sem nýliða hefur verið til fyrirmyndar. Öllum fyrirspurnum er svarað samdægurs, það er stöðugt upplýsingastreymi, uppfærð heimasíða og svo er mikið og gott framboð af námskeiðum hjá þeim.

Hvað er þitt eftirminnilegasta atvik tengt hestamennsku? Þegar ég var táningur. Þá var mikið mál að fá að keppa á mótum. Ætli ég hafi ekki verið á 16. eða 17. ári. Um veturinn hafði ég fengið það hlutverk að ríða hryssu sem var í tamningu hjá Reyni bróður. Hann gaf mér skýr fyrirmæli og fylgdist vel með framvindunni. Mig minnir að hann hafi fyrirskipað að vinna í hana brokkið til að byrja með. Hann lagði alltaf gríðarlega mikla áherslu á það. Merin var viljug og frekar skeiðlagin. Ég vandaði mig alveg ógurlega mikið og vildi skila þessu verkefni vel af mér undan vöklulum augum meistarans. Um vorið fór hryssan að blómstra bæði á brokki og tölti. Ég fékk svo að keppa á henni með leyfi eiganda á íþróttamóti Faxa og blessun Reynis. Mér fannst mér sýnt mikið traust. Mótið var haldið á Sigmundarstöðum. Ég keppti á hryssunni tölti og fjórgang. Ég sigraði og ég man ennþá hvað það var ótrúlega mikil upplifun. Ég held að Reynir hafi verið jafnstoltur og ég. Hryssan hét Maddonna frá Sveinatungu. Gæðingur sem varð svo gæðingamóðir held ég svei mér þá.

Af hverju stundar þú hestamennsku? Af hreinræktaðri þörf fyrir að vera innan um hesta. Ríða út í náttúrunni, njóta. Hestar hafa alltaf haft aðdráttarafl á mig. Alveg síðan ég var smákrakki. Bara lyktin af þeim, viðmótið og heiðarleikinn. Það er ekki hægt að skýra þessa tilfinningu út. Hún er bara. Ég veit ekkert skemmtilegra en að hitta hestana mína, vinna með þeim og læra með þeim. Mínir hestar eru allir keyptir óunnir. Ég dunda við þá lengi. Oft eru þetta erfið hross og það reynir á þolinmæðina. En þegar maður uppsker er gleðin ómæld. Ég sæki mér vit til mér reyndari aðila. Það eru hæg heimatökin. Ég sæki námskeið og vinn í framhaldinu úr því sem ég var að læra. Æfi mig mikið, les mikið. Ég lifi fyrir þetta áhugamál.
Hestamennskan mín er auðvitað bein afleiðing af því að hafa alist upp í kring um hesta sem barn og unglingur hjá Reyni og Jónínu á Sigmundarstöðum. Þar snerist líf og störf um hesta allt árið um kring. Það var mjög dýrmætur skóli sem maður býr að alla ævi. Það líður varla sá dagur sem ég er að stússast í þessu að hugurinn hvarfli ekki að Sigmundarstöðum og lífinu þar. Þar var endalaust streymi af þekkingu, reynslu og hugmyndum.
En ég hef líka gaman af því að fylgjast með keppnisfólkinu okkar og framvindu hrossastofnsins á Íslandi og erlendis. Mig dreymir um að taka þátt í áhugamannamótum í framtíðinni. Þegar rétti hesturinn dettur í fangið á mér. Helst vil ég taka þátt í skeiði og fimi.

Besti hestur sem þú hefur riðið? Erfið spurning. En ætli hestur sem ég hef komið á bak á sé ekki hestur sem mágkona mín á. Hann heitir Goði frá Arnarstöðum. Er nú fjjörgamall. Hann fór oftar en einu sinni á Heimsmeistaramót og var meðal eftstu hesta í tölti og/eða fjórgang minnir mig. Þennan hest fékk ég stundum lánaðan þegar ég kom í heimsókn á Forsthof frá Vínarborg þegar ég var þar við nám. Hann var virkilega eins og hugur manns.

Besti stóðhestur sem uppi hefur verið? Hef ekki hugmynd um það. En ég á trippi á þriðja vetur undan Jarli frá Árbæjarhjáleigu þannig að ætli hann sé ekki bestur í mínum huga. Ég vildi bara endilega eignast hest undan honum. Sá hann eitt sinn álengdar standa undir knapa. Það var eitthvað við hann einhver útgeislun sem ég get ekki skýrt út. Hann var heillandi og með allt þetta fax. Þarna var þetta bara ákveðið. Það var auðvitað gleðilegt að komast að því að hann var hátt dæmdur. Fimmtugsafmælið mitt var framundan og ég bað um folatoll í afmælisgjöf. Sem ég fékk. Hryssuna til að setja undir hann fékk ég lánaða frá syni mínum. Hún er ósýnd, Huldu Sóley frá Garði, undan Hugleik frá Galtanesi og Hrafnsdóttur. Parið small saman fyrsta daginn sem þau hittust. 12 mánuðum síðar kom hann Ketill litli frá Gunnarsholti, töltandi út úr móðurkviði og hefur ekki skipt um gangtegund síðan nema kannski til að skeiða aðeins. Hann verður líka að gera það, skírður í höfuðið á heimsmeistaranum hans Höska bróður í gæðingaskeiði 1999, Katli frá Glæsibæ II. Ketill litli er líka stórmyndarlegur foli, hálslangur, gerðarlegur allur og með þetta heillandi fas, stoltur, rólegur en vel greindur. Ég held að hann verðir frábær reiðhestur.

Fimm ræktunarhryssur að eigin vali? Ég er ekki með mikið vit á þessu. En ég myndi alveg velja merar eins og Maddonnu og Fúgu frá Sveinatungu. Viðurkenni það. Svo myndi ég velja hryssur ættaðar frá Árgerði og Litla – Garði frá Bigga og Herdísi. Þaðan koma magnaðir fótfráir alhliða gæðingar sem notaðir eru til keppni og í smalamennsku. Ómissandi fyrir mig væri ein hryssa frá Syðri – Völlum, eitthvað frá Bogga gamla hans Reynis. Geðbetri og traustari hross var varla hægt að finna. Boggi var öðlingur, yndislegur hestur. Reyndar er hryssa sonar míns hún Hulda með margfalda Skeifu frá Hvanneyri í sínu blóði og þannig er hún náskyld honum. Hún er hinsvegar með dálítið ólgandi geðslag þó að hún sé traust. Ég á eftir að sjá hvernig hún mun birtast í Katli litla. Mikið er ég samt þakklát fyrir að hann er ekki meri.

Hvað skiptir máli í ræktun? Að ræktendur hrossa sem við áhugafólkið erum að versla við hafi vit á því hvað góður alhliða íslenskur reiðhestur er. Það er skelfileg þróun þegar hreinræktaðar dýrategundir fara að skiptast upp í keppnis/sýningardýr annarsvegar og vinnudýr hinsvegar. Það má ekki leyfa því að gerast.

Eftirminnilegasta landsmótið? 1981 á Vindheimamelum.